Definicja organizacji międzynarodowej – zrzeszenie państw i innych podmiotów prawa międzynarodowego, utworzone w celu realizacji zadań określonych w dokumencie powołującym organizację do życia, dokument może być statutem organizacji, umową międzynarodową, traktatem międzynarodowym – kwestia nazwy jest kwestią drugorzędną, najważniejszy jest element prawa – powołanie organizacji do życia, element funkcjonalny, polega na określeniu funkcji, które mają być realizowane przez powołane organizacje międzynarodowe.
Organizacje międzynarodowe:
a) Międzypaństwowe, które zrzeszają państwa jako suwerenne podmioty prawa międzynarodowego. Cecha organizacji międzynarodowych o charakterze międzypaństwowym jest funkcjonowanie zawsze na podstawie umowy międzynarodowej zawartej przez państwa członkowskie, której członkami są podmioty tej organizacji.
b) Międzyrządowe – NGO – Now-Govermental Organization – organizacje zrzeszające podmioty prawa krajowego i osoby fizyczne z różnych państw. Cecha wyróżniającą jest to, że podmiotami powołującymi te organizacje nie są państwa członkowskie, ale podmioty prawa prywatnego- fundacja, stowarzyszenie. Cechą wyróżniającą jest też, że organizacja międzynarodowa jest powoływana do życia nie w drodze umowy międzynarodowej, funkcjonuje w oparciu o dokument prawny, który nazywać się może różnie. Najczęściej dokumenty prawne nazywa się statutami, umowami – nie są to umowy międzynarodowe.
Prawo organizacji międzynarodowych – element prawa stanowi w obrębie organizacji międzynarodowych:
-umowa, która powołuje organizacje do życia stanowi prawo pierwotne organizacji międzynarodowej,
-prawo wtórne, prawo pochodne – przepisy prawa stanowionego w oparciu o prawo pierwotne – dwie grupy:
a) Prawo wtórne – przepisy prawa o charakterze wiążącym do wewnątrz, pro foro interno, dotyczy sfery wewnętrznej funkcjonowania organizacji.
b) Przepisy o charakterze na zewnątrz – pro foro externo – przepisy prawa, które instytucje organizacji uchwalają w celu wywierania skutku na zewnątrz organizacji, których adresatem są państwa członkowskie tej organizacji, obowiązują zasady szczegółowych upoważnień organizacji międzynarodowych. Odpowiednikiem zasady kompetencji powierzonych jest zasada szczegółowych upoważnień, co oznacza, że organizacja międzynarodowa może stanowić przepisy powszechnie wiążące tylko na podstawie szczegółowego upoważnienia znajdującego się w umowie, źródle prawa pierwotnego.
-podmiotowość – praw organizacji międzynarodowych. Czy organizacja międzynarodowa może być podmiotem praw i obowiązków w prawie międzynarodowym?
Tak – może mieć podmiotowość międzynarodową – pochodzi z opinii doradczej Międzynarodowego TS z 1949 r.
Organizacja międzynarodowa może mieć co do zasady podmiotowość prawną, jeżeli na podstawie jej statutu można dojść do wniosku, że dla osiągnięcia jej celów może zawierać umowy z państwami trzecimi, ma prawo korzystania z przywilejów i immunitetów, prawo czynnej i biernej legacji oraz zdolność do czynności prawnych w sferze prawa międzynarodowego.
Czynna legacja – organizacja międzynarodowa może wysyłać swoich przedstawicieli do innych państw.
Bierna legacja – przyjmowanie przedstawicieli do innych państw.
Organizacja międzynarodowa może mieć osobowośc prawną ale nie jest określony zakres podmiotowości bo zakres podmiotów będziemy analizować każdorazowo w oparciu o umowe międzynarodowa, która powołuje dana organizacje do zycia.
Podstawy prawne ustanowienia i funkcjonowania UE, ustanowione w 1992 r. w oparciu o TUE.
Definicja UE – Art. 1 TUE – UE stanowią wspólnoty europejskie uzupełnione politykami i formułami polityki przewidzianymi w niniejszym traktacie o UE.
Struktura UE
Dach – dachem UE będą przepisy regulujące prawo, znajdujące się w art. 1-7 TUE.
Filary – prawo wspólnotowe, polityka zagraniczna, sprawiedliwość.
Podstawa- parter, fundament
3 struktury UE- dach filary fundament
Cele UE – zawarte w art. 2
Tzw. jednolity system instytucjonalny – art. 3-5 – ozn., że w ramach UE funkcjonują instytucje wspólnot europejskich, których kompetencje w obrębie UE określa TUE.
Jednolity system wspólnotowy – jest jednolitym systemem UE, bo UE te 5 instytucji sobie „wypożycza”:
RUE
K
P
TS
TO
System wypożyczenia – bo 5 instytucji wspólnot, zachowane w ramach wspólnoty europejskiej.
Mamy jednolity system instytucji charakteryzujący się różnorodnością funkcjonalną sfery wspólnot i UE.
Różnorodność dotyczy kompetencji, bo w ramach jednolitego systemu instytucjonalnego poszczególne instytucje korzystają z różnych kompetencji w zależności czy mamy do czynienia z UE czy ze wspólnotą.. jednolity system instytucjonalny gdzie jest różnorodność kompetencji.
System wspólnych wartości – art. 6 TUE
Art. 7 – dotyczy sankcji w postaci naruszenia, które łączy się z art. 6 – zachodzi system wspólnych wartości.
Fundament UE i Wspólnoty Europejskiej – wyróżniamy:
-tzw. wzmocniona współpracę (nie wszystkie państwa członkowskie podejmują współpracę w celu osiągnięcia określonego stanu rzeczy) – art. 43-45- dotyczy wzmocnionej współpracy, określa warunki podjęcia wzmocnionej współpracy,
-stanowi procedurę zmiany traktatów – art. 48 TUE
-przepis dotyczy uzyskania członkowstwa w UE – art. 49
-regulacja dotyczy możliwości wystąpienia państwa członkowskiego z UE,
-możliwość wykluczenia państwa członkowskiego z UE,
-czasowy zasięg obowiązywania TUE i TWE
Te 6 elementów stanowi fundament UE. Zasięg TWE jest taki sam co TUE
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz